Προβολές στον Θερινό Δημοτικό Κινηματογράφο «Βηθλεέμ» του Δήμου Ηρακλείου - Πρόγραμμα Ιουλίου !

 

Ο θερινός κινηματογράφος του Δήμου θα λειτουργεί στα τείχη του Ηρακλείου (είσοδος από λεωφόρο Πλαστήρα, έναντι Πανανείου) ως τα μέσα Σεπτεμβρίου 2023. Συνολικά θα προβληθούν 42 ταινίες από όλο τον κόσμο, τις οποίες μπορούμε να παρακολουθήσουμε με το προσιτό εισιτήριο των 3,5€ (δεν περιλαμβάνονται τα έξοδα έκδοσης ηλεκτρονικού εισιτηρίου, που είναι 0,3 ευρώ).   Για έκδοση ηλεκτρονικού εισιτηρίου εδώ.

Ιούλιος  03-04-05, Δευτέρα - Τρίτη - Τετάρτη, ώρα 21:30   

Οι Δυο Οψεις του Ξυραφιού - Avec amour et acharnement   

Στο Παρίσι, η Σάρα βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δυο άντρες: O ένας είναι ο σύντροφος της στη ζωή, ο Ζαν, και ο άλλος είναι ο καλύτερος του φίλος και άλλοτε εραστής της. Πώς γίνεται μια παθιασμένη και καθόλου τελματωμένη σχέση που βασίζεται στην αρμονική καθημερινότητα και την αμοιβαία εμπιστοσύνη, να ακυρώνεται μέσα σε λίγα λεπτά, δίνοντάς τη θέση της στο ψέμα και την προδοσία; Γίνεται να αγαπάς ταυτόχρονα δύο άντρες; [Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου με Βραβείο σκηνοθεσίας]    

Καταλληλότητα: άνω των 15 ετών 

Σκηνοθεσία: Κλερ Ντενί 

Σενάριο: Κριστίν Ανγκό, Κλερ Ντενί 

Ηθοποιοί: Ζιλιέτ Μπινός, Βενσάν Λεντόν, Γκρεγκουάρ Κολέν 

Ιούλιος  06-07-08, Πέμπτη - Παρασκευή - Σάββατο, ώρα 21:30  

 Tar   

Η Λύδια Ταρ είναι η πρώτη γυναίκα επικεφαλής μαέστρος της συμφωνικής ορχήστρας του Βερολίνου. Βρίσκεται πλέον στο ζενίθ της καριέρας της, καθώς ετοιμάζει να προωθήσει ένα βιβλίο, αλλά και να διευθύνει την περίφημη 5η Συμφωνία του Μάλερ. Δύο είναι οι γυναίκες στις οποίες βασίζεται για να φέρει το δύσκολο έργο της εις πέρας: H επιμελής προσωπική της βοηθός Φρανσέσκα και η φιλάσθενη σύζυγος της, η Σάρον, που είναι και το πρώτο βιολί της ορχήστρας. [Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρώτου γυναικείου ρόλου (Cate Blanchett), αυθεντικού σεναρίου, φωτογραφίας και μοντάζ. Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Cate Blanchett) σε δράμα. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (δράμα) και σενάριο. Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρώτου γυναικείου ρόλου (Cate Blanchett), σεναρίου και ήχου. Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας. Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Cate Blanchett)]

Καταλληλότητα: άνω των 15 ετών 

Σκηνοθεσία: Τοντ Φιλντ 

Σενάριο: Τοντ Φιλντ 

Ηθοποιοί: Κέιτ Μπλάνσετ, Νοεμί Μερλάντ, Νίνα Χος 

Πρόταση εβδομάδας: TAR

 

Από τον σεναριογράφο, παραγωγό και σκηνοθέτη Τοντ Φιλντ, έρχεται το TAR, με την βραβευμένη με Όσκαρ, Κέιτ Μπλάνσετ στον ρόλο της Λύδια Ταρ, μιας πρωτοποριακής μαέστρου που διευθύνει μια μεγάλη γερμανική ορχήστρα. Η Ταρ βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας της, καθώς προετοιμάζει τόσο την παρουσίαση ενός βιβλίου όσο και την πολυαναμενόμενη ζωντανή εκτέλεση της Πέμπτης Συμφωνίας του Μάλερ. Η ζωή της θα αρχίσει να παίρνει μια απρόσμενα δραματική τροπή. Πρόκειται για μια σπουδή πάνω στη μεταβαλλόμενη φύση της εξουσίας, στον αντίκτυπο της στην κοινωνία και στην ανθεκτικότητα της απέναντι στον σύγχρονο κόσμο.

Κατάλληλη για άνω των 12 ετών

Σκηνοθεσία:  Τοντ Φιλντ

Ηθοποιοί:   Κέιτ Μπλάνσετ, Νοέμι Μέρλαντ, Νίνα Χος, Μαρκ Στρονγκ

Πρόταση εβδομάδας: BABY DRIVER

Ένας χαρισματικός, νεαρός οδηγός ληστειών (Ansel Elgort) αφήνεται στους ρυθμούς του δικού του soundtrack και γίνεται ο καλύτερος στην πιάτσα. Όταν συναντά το κορίτσι των ονείρων του (Lily James), ο Baby βλέπει την ευκαιρία να αποσυρθεί και αποτινάξει από πάνω του την εγκληματική ζωή, κλείνοντας μια για πάντα παλιούς λογαριασμούς. Αλλά μετά από μια συμφωνία για να δουλέψει δίπλα σε ένα σκληρό αφεντικό (Kevin Spacey), θα τα ριψοκινδυνεύσει  όλα, αφού μια αποτυχημένη απόπειρα ληστείας θα απειλήσει την ζωή, την αγάπη και την ελευθερία του.

Η ταινία μάλλον έχει το Soundtrack της χρονιάς!

Σκηνοθεσία: Έντγκαρ Ράιτ
Ηθοποιοί: Ανσελ Ελγκορτ ,Τζέιμι Φοξ, Τζον Χαμ, Κέβιν Σπέισι, Λίλι Τζέιμς

Και 6-Minute Opening Clip...

Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Ηρακλείου: MARLEY

Η Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Ηρακλείου προβάλλει σήμερα 11/11/2013 σε 2 προβολές (20.00 και 22.45) στον κινηματογράφο Αστόρια την ταινία  «MARLEY».

Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του  τζαμαϊκανού μουσικού της ρέγκε, Μπομπ Μάρλεϊ,  που περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από τη ζωή και τις εμφανίσεις του, καθώς και σημερινές συνεντεύξεις με τη γυναίκα του, Ρίτα, και κάποια από τα παιδιά του.

Σκην.: Κέβιν ΜακΝτόναλντ

Πρωτ.: Μπομπ Μάρλευ, Ζιγκυ Μάρλευ...

Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Ηρακλείου: ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ- TOUS LES MATINS DU MONDE

Η Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Ηρακλείου προβάλλει σήμερα 28/10/2012 ΕΚΤΑΚΤΩΣ σε 2 προβολές (20.15 και 22.30) στον κινηματογράφο Αστόρια την ταινία «Όλα τα πρωινά του κόσμου».

Μετά τον θάνατο της γυναίκας του, ο διάσημος μουσικός Ζαν ντε Σαιν-Κολόμπ αποσύρεται στο σπίτι του για ν’ αφοσιωθεί στη μουσική και στις δύο κόρες του, απορρίπτοντας ακόμη και την πρόσκληση του Λουδοβίκου του 14ου να παίξει στην Αυλή του. Ώσπου μια μέρα φτάνει στο σπίτι του ένας νέος φιλόδοξος μουσικός με τ’ όνομα Μαρέν Μαραί και ζητάει να μαθητεύσει στο πλάι του.

Βασισμένη στο βιβλίο του Πασκάλ Κινιάρ, πρόκειται για φανταστική εκδοχή της αληθινής σχέσης ανάμεσα στους δύο σπουδαίους μουσικούς του 17ου αιώνα, μ’ ένα εξαιρετικό σάουντρακ εκτελεσμένο από τον καταλανό δεξιοτέχνη της βιόλας, Τζόρντι Σαβάλ.

Σκην.: Αλέν Κορνώ

Πρωτ.: Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Ζαν-Πιέρ Μαριέλ, Αν Μπροσέ, Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ

Πρόταση dvd: BABYLON CENTRAL

Του

Eric Hilton

 

Στρατευμένη τέχνη

Με αφορμή την πρώτη εμφάνιση των σπουδαίων και τόσο αφοσιωμένων στο ελληνικό κοινό Thievery Corporation στο Ηράκλειο στις 1 Αυγούστου θα ήταν καλό να συστήσουμε κάτι που ίσως πολλοί δε γνωρίζουν: Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Eric Hilton. 

Το εδώ προτεινόμενο Babylon Central δεν παρουσιάστηκε επίσημα σε κάποιο φεστιβάλ, ούτε κυκλοφόρησε στις αίθουσες ποτέ αλλά υπάρχει διαθέσιμο μαζί με το soundtrack, ένα πανέμορφο και ρυθμικό compilation με τη σφραγίδα του ενός από τους δύο ηγέτες του συγκροτήματος.

  

Ο Hilton δεν είναι κανένας επαγγελματίας κινηματογραφιστής αλλά είναι ένας από τους πιο πιστούς δημιουργούς και υπέρμαχους της μουσικής ως πηγή ενημέρωσης, ταύτισης, οικουμενικότητας και εξέγερσης, όντας οι μόνοι θα λέγαμε με τους rage against the machine που χρησιμοποιούν την μουσική και τους στίχους ως προέκταση του αγώνα. Όπως η μουσική του έτσι και η ταινία αγγίζει τη νεότητα και την μουσική ως διαφυγή μέσα στο λαβύρινθο του πιο κορπορατικού άστεως, αυτό της Ουάσινγκτον, και της έκρυθμης κατάστασης που βρίσκεται ο πρωταγωνιστής όταν εργαζόμενος ως courier δεν παραδίδει ένα έγγραφο σε ένα σημαντικό διαπλεκόμενο πρόσωπο.  Με αφορμή αυτό ο ήρωας εμπλέκεται σε μια συνομωσία που περιστρέφεται γύρω από την πολιτική επιρροή, το χρήμα, τα πετρέλαια κινδυνεύοντας να ξεσκεπάσει ένα τρομερό σχέδιο.

Δεν είναι σπάνιο να βλέπουμε καλλιτέχνες να μεταπηδούν σε άλλα είδη, αλλά σε ότι αφορά τον Hilton αυτό γίνεται στοχευμένα, χωρίς βέβαια να παίρνει δάφνες πρωτοτυπίας ή νεωτερισμού, και με άμεσα μηνύματα.

Στον απόηχο της Βαβυλώνας του Bob Marley την πρώτη ημέρα του Αυγούστου θα έχουμε την ευκαιρία να λάβουμε μέρος στη μέθεξη και ίσως κάποιοι ξυπνήσουν ακόμη πιο δυνατά!

By Rory

Κινηματογραφική Ομάδα Παν/μίου Κρήτης: The Blues Brothers

Η ανανεωμένη Κινηματογραφική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο έχει ξεκινήσει μία σειρά προβολών στο χώρο της Παλαιάς Λαχαναγοράς.
Οι προβολές γίνονται κάθε Τρίτη και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Σήμερα Τρίτη 22 Μαϊου στις 19:00.

Blues Brothers (1980)

Σκηνοθεσία: John Landis

Πρωταγωνιστούν: John Belushi, Dan Aykroyd, Cab Calloway
Διάρκεια: 133΄
Κατηγορία: Κωμωδία, Μουσική

Υπόθεση: Χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις αυτή η κωμωδία καταστροφής γύρω από τις περιπέτειες δυο αδερφών, που μαθαίνοντας ότι το ορφανοτροφείο στο οποίο μεγάλωσαν κινδυνεύει να κλείσει, αποφασίζουν να στήσουν ξανά την παλιά τους μπάντα και να κυνηγήσουν τη δουλειά που θα τους αποφέρει όσα χρήματα χρειάζονται για να σωθεί το ίδρυμα.

Κινηματογραφική Ομάδα Παν/μίου Κρήτης: The Phantom Of The Opera

Η ανανεωμένη Κινηματογραφική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο έχει ξεκινήσει μία σειρά προβολών στο χώρο της Παλαιάς Λαχαναγοράς.
Οι προβολές γίνονται κάθε Τρίτη και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Σήμερα Τρίτη 15 Μαϊου στις 19:00.

The Phantom Of The Opera (2004)

Σκηνοθεσία: Joel Schumacher

Πρωταγωνιστούν: Gerard Butler, Emmy Rossum, Patrick Wilson
Διάρκεια: 143΄
Κατηγορία: Δράμα, Μουσική

Υπόθεση: Το Φάντασμα, που τρομοκρατεί ηθοποιούς και θεατές στην Όπερα του Παρισιού του 19ου αιώνα, είναι στην πραγματικότητα ένας μουσικός ο οποίος ζει στα υπόγεια του κτιρίου και προορίζει για ντίβα της όπερας τη νεαρή προστατευόμενή του, Christine. Όταν εκείνη ερωτεύεται τον Raoul, το Φάντασμα δείχνει εκδικητικές διαθέσεις.

 

 

 

 Πριν από την καθιερωμένη προβολή, θα πραγματοποιηθεί προβολή ταινίας μικρού μήκους,σε σκηνοθεσία μέλους της ομάδας!

'Aνασα- Breath
Διάρκεια: 7'
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Παγώνης

…Αυτή είναι η στάχτη μου, κάτσε να την μοιραστείς μαζί μου, και όταν γυρίσω θα περιμένω την δικιά σου στάχτη να γευτώ άλλωστε δεν γίνετε να μην καείς... θα καείς.

 

 

 

Κινηματογραφική Ομάδα Παν/μίου Κρήτης: Ray

Η ανανεωμένη Κινηματογραφική Ομάδα του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο έχει ξεκινήσει μία σειρά προβολών στο χώρο της Παλαιάς Λαχαναγοράς.
Οι προβολές γίνονται κάθε Τρίτη και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Σήμερα Τρίτη 8 Μαϊου στις 19:00.

Ray (2004)

Σκηνοθεσία: Taylor Hackford

Σενάριο: Taylor Hackford, James L. White

Πρωταγωνιστούν: Jamie Foxx, Regina King, Kerry Washington
Διάρκεια: 152΄
Κατηγορία: Βιογραφία, Δράμα, Μουσική

Υπόθεση: Η ζωή του Αφροαμερικανού μουσικού Ray Charles : Τα πρώτα του βήματα ως μουσικός σε μπάντα, το συμβόλαιο με την εταιρία Atlantic, η εμπλοκή του με τα ναρκωτικά, η επαγγελματική άνοδος, οι συναυλίες, η σύλληψή του για κατοχή απαγορευμένων ουσιών, η απεξάρτηση.

Καλλιτεχνική ομάδα ΧΡΟΕΣ: "Ο ήχος της πόλης"

Το Καλλιτεχνικό Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο "Χρόες" σας προσκαλεί την Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012 στις 19:00, στην Αίθουσα Ανδρόγεω του Δήμου Ηρακλείου, στην προβολή της κινηματογραφικής ταινίας με τίτλο "Ο ήχος της πόλης".

Ο ήχος της πόλης / Crossing The Bridge: The sound of Instambul (2005)

Σκηνοθεσία: Fatih Akin

Πρωταγωνιστούν: Alexander Hacke, Baba Zula and Orient Expressions

Διάρκεια: 90΄
Κατηγορία: Μουσική

Υπόθεση:Οδοιπορικό στην παραδοσιακή, αλλά κυρίως τη σύγχρονη μουσική της Κωνσταντινούπολης, με ξεναγό τον πρωτοπόρο Γερμανό μουσικό Αλεξάντερ Χάκε. Ένα αληθινό πανηγύρι.

Είσοδος ελεύθερη.

Μουσική και Κινηματογράφος

Μια σύγχρονη και γοητευτική Rossetta Stone

 

Θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάποιες κινηματογραφικές σκηνές χωρίς τη μουσική επένδυση που τις συνοδεύει, όπως για παράδειγμα τη σκηνή με τα ελικόπτερα στο Αποκάλυψη τώρα «γυμνή», δίχως την επέλαση των Βαλκυριών του Βάγκνερ ή αντίστοιχα την εναρκτήρια σεκάνς της Οδύσσειας του Διαστήματος χωρίς το Τάδε Έφη Ζαρατούστρα του Στράους. Χωρίς φυσικά να μειωθεί η ένταση της οπτικής εμπειρίας που λαμβάνουμε εκείνη τη στιγμή, θα καλούμασταν ίσως να επιδιώξουμε μεγαλύτερη προσπάθεια διέγερσης κάποιων συναισθημάτων ανατρέχοντας σε δικά μας μνημονικά ή φιλοσοφικά στοιχεία, με σκοπό να αντιληφθούμε ή ακόμη και να κατανοήσουμε το δέος που ενδεχομένως μας προκάλεσαν οι συγκεκριμένες σκηνές. Από την άλλη ας φανταστούμε τις απαρχές του κινηματογράφου, του εμπορικού τουλάχιστον, που όντας βωβός θα στερούταν ρυθμού αν η γλώσσα που «μιλούσε» δεν ήταν μουσική, έχοντας τον πρωταρχικό ρόλο στον τρόπο που αποτυπωνόταν η ιστορία, το μαρτύριο ή ο έρωτας των ηρώων, ενθυμούμενοι εδώ φυσικά κάθε ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν ή το Στρατηγό του Μπάστερ Κίτον. 

 

Ο κινηματογράφος ανακάλυψε γρήγορα πώς πέρα από τη χρησιμότητα που έχει το σκοτάδι για την «απομόνωση» του θεατή, η μουσική επένδυση ήταν το εργαλείο για να αγγίξει η κάθε ιστορία κάποια σημεία της ανθρώπινης αντίληψης τα οποία ενεργοποιούνται αυτόματα μέσα από την επικοινωνία που έχουν τα οπτικά νεύρα με αυτά των ακουστικών, καταλήγοντας έτσι σε μια εν μέρει συγχροναγνωσία(simultagnosia) εννοώντας έτσι το ακουστικό περιβάλλον που για όλους «χωρίζεται από διακριτά και ασύνδετα στοιχεία: Ήχοι από τον δρόμο, ήχοι από το σπίτι ή ήχοι από τα ζώα»(Oliver Sacks) και φυσικά ο ήχος της μουσικής. Με την υπόθεση πώς το παραπάνω ισχύει θα λέγαμε πώς τελικά ο κινηματογράφος, αν δεν ήταν απρόσιτος πολλές φορές για πολλούς, θα μπορούσε να θεωρείται η απόλυτη τέχνη μιας και χρησιμοποιεί το συνδυασμό των δύο πιο σημαντικών αντιληπτικών αισθήσεων, την όραση που στοιχειοθετεί γεωμετρικά και τρισδιάστατα τον κόσμο και την εικόνα του και την ακοή που τον «γεμίζει».  

Είναι τελικά όμως η μουσική ο δευτεραγωνιστής στην περίπτωση του κινηματογράφου; Αρχικά και αυτόματα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πώς ναι, και αυτό γιατί το πρωταρχικό μέσον του σινεμά είναι η απόδοση μέσω της εικόνας. Σε δεύτερο επίπεδο όμως, λαμβάνοντας την έξαρση που έχει η μουσική επένδυση μιας ταινίας τα τελευταία χρόνια, με εκατοντάδες soundtracks μερικές φορές να είναι πιο διάσημα από την ίδια την ταινία(Ο τελευταίος των Μοϊκανών, το Πιάνο, Αμελί κ.α.) φτάνουμε στη διαπίστωση πώς δημιουργοί και θεατές χρειάζονται τη νότα για να συλλάβουν πολλές φορές το πολυδιάστατο σύμπαν μιας σκηνής. Η εικόνα μας δείχνει με τι μπορούμε να ταυτιστούμε, η μουσική αντίστοιχα μας οδηγεί στο πώς νιώθουμε, μεγεθύνοντας ενίοτε παραπάνω τη βαρύτητα μιας σκηνής. Τρανό παράδειγμα εδώ είναι η τελευταία σκηνή από το συνταρακτικό Ένας Χωρισμός στο οποίο δεν ακούγεται καθόλου μουσική παρά μόνο στην τελευταία σκηνή του δικαστηρίου και της αγωνίας των γονιών για την επιμέλεια, παρατείνοντας την ήδη θλιβερή παράδοση των ηρώων σε ένα φαύλο κύκλο συναισθηματικής διχοτόμησης.

Υπάρχουν έτσι ταινίες στις οποίες η κινηματογράφηση αποδίδεται μουσικά(9 songs, Pulp Fiction, Wings of Desire, οι ταινίες του Αγγελόπουλου κ.α.) αλλά και μουσικές που αποδίδονται κινηματογραφικά(West side Story, Hair και άλλα γνωστά μιούζικαλ ή Koyaanisqatsi) μη ξεχνώντας φυσικά τη σύγχρονη κυρίαρχη τάση των video clips όπου πολλά λαμβάνουν διαστάσεις ταινιών μικρού μήκους(Slipknot: Snuff, Tool: Schism) ή αποτελούν μικρά έργα τέχνης(Metallica: Until it sleeps, David Bowie: The hearts filthy lessons). 

 Παράλληλα υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες  κινηματογραφικά εργαλεία όπως ο διάλογος αποτραβιούνται αφήνοντας τη θέση του στις νότες με τέτοιο τρόπο που ο θεατής βρίσκεται μπροστά σε μια οπτικοποίηση της μουσικής. Τέτοια παραδείγματα είναι το πεντάλεπτο του Πιανίστα όπου ο πρωταγωνιστής ξεδιπλώνει τη Μπαλάντα Νο1 σε G μινόρε του Σοπέν σε μια ανατριχιαστικά «σιωπηλή» μάχη με τον αξιωματούχο των Ναζί, ο Τιμ Ρόθ που στο Θρύλο του 1900 του Τζουζέπε Τορνατόρε αποδίδει το Playing love του Μορικόνε κάνοντας μια ενδόμυχη ερωτική εξομολόγηση στη γυναίκα που θέλει χωρίς εκείνη να τον βλέπει, ολόκληρο το Soul Kitchen που επανέφερε τοιουτοτρόπως την έννοια της vintage αισθητικής και του DJ-ing ή τέλος στο πρόσφατο και εξαιρετικό Shame όπου ο ήρωας του Φασμπέντερ σπάει καθώς ακούει μια εύθραυστη, σχεδόν a cappella, εκτέλεση του «New York» από την αδερφή του.

Στο βιβλίο του Όλιβερ Σάκς «Μουσικοφιλία»(Εκδόσεις ΑΓΡΑ, 2011) ο συγγραφέας αναφέρει σε μια υποσημείωση πώς o Ζαν Ζακ Ρουσσώ στο Δοκίμιο περί της καταγωγής των γλωσσών «υποστήριζε πώς στις πρωτόγονες κοινωνίες η ομιλία και το τραγούδι δε διακρίνονται μεταξύ τους» και είναι αυτή η φράση που συμπυκνώνει την σχέση του κινηματογράφου με τη μουσική, κάνοντας και τις δυο αυτές τέχνες να τέμνονται απόλυτα όσο περνάει ο καιρός ή ακόμη και όταν αυτές δεν συνυπάρχουν να προκαλεί η μία την άλλη. Μια σκηνή μπορεί να γεννήσει  μια μουσική στον θεατή καλώντας τον να δημιουργήσει ένα φανταστικό soundtrack, μια μουσική μπορεί να κάνει τον ακροατή εικονοπλάστη. Μη ξεχνάμε εξάλλου πώς όλοι προσπαθούμε να σκηνοθετήσουμε στιγμές φροντίζοντας πάντα να συνοδεύονται από κάποια μουσική!

Παρακάτω ακολουθούν κινηματογραφικές-μουσικές προτάσεις που συμπυκνώνουν με τον καλύτερο τρόπο την συσχέτιση και αλληλεπίδραση των δυο μέσων:

Η τελευταία κυκλοφορία της σπουδαίας δισκογραφικής εταιρείας ECM ακολουθεί τα ταξίδια του ιδρυτή της και σημαντικού παραγωγού Manfred Eicher από την Αργεντινή μέχρι την Αθήνα ψάχνοντας και συνομιλώντας μουσικά με σπουδαίους δημιουργούς όπως η Ελένη Καραΐνδρου, ο Jan Garbarek κ.α. μέσα σε μια πανδαισία διακριτικών και ποιοτικών ηχοχρωμάτων. Απαραίτητο!

Κάποιοι λένε ότι πριν τη μουσική υπήρχαν οι Pink Floyd! Εν μέρει αυτό δεν είναι παράλογο αφού πριν ακόμη εδραιωθούν παγκόσμια με το Dark Side of the Moon, οι βρετανοί μαζί με τον οραματιστή σκηνοθέτη Adrian Maben αποδίδουν κινηματογραφικά ως ένα ψυχεδελικό ντοκιμαντέρ με στοιχεία συμπαντολογικά κομμάτια όπως το Εchoes μέσα στο αρχαίο θέατρο της πληγείσας Πομπηίας απουσία κοινού αλλά παρουσίας του χρόνου και της κοσμολογικής του διάστασης! Αν δε το έχετε δει σπεύσατε.

 

Ως άτυπο και μεταχρονισμένο μέρος της τριλογίας του Wim Wenders On the road, το Ainda μας ταξιδεύει στη Λισαβόνα και στην υπνωτιστική μουσική συνέχεια των Fados που έφεραν οι Madredeus εδώ και χρόνια. Ο σκηνοθέτης τριγυρίζει στα ηλιοφώτιστα στενά της Πορτογαλικής πρωτεύουσας και στα μεσογειακά τοπία ψάχνοντας τη ψυχή της πόλης και της μουσικής της. Ανακαλύψτε το.

Η απόλυτη κινηματογραφική ανατομία όχι μόνο ενός από τα πιο σημαντικά έργα του τελευταίου αιώνα όπως το Bitches Brew και του δημιουργού της, Miles Davis αλλά και μιας εποχής όπου τα στεγανά της μουσικής, της επικοινωνίας και του πολιτισμού έπεφταν προς όφελος μιας ελπιδοφόρας αλλαγής. Ήταν τα 60΄s και ναι, κάπου εκεί μοιάζει ίσως σήμερα να έχει σταματήσει η καλλιτεχνική παρθενογένεση. Αν σας ενδιαφέρει η τζαζ και δυσκολευτείτε να το βρείτε, επιμείνετε!

By Rory

Πρόταση dvd: High Fidelity

High Fidelity

Του

Stephen Frears

It’s only rock n’ roll…but I like it!

                                                                                  Rolling Stones

Φτιάχνουμε λίστες καθημερινά, λίστες όλων των ειδών, για τα ψώνια μας, για τα έξοδα μας, λίστες με τις υποχρεώσεις μας. Επίσης έχουμε λίστες να μας συστήνουν τους πιο όμορφους ή πλούσιους ανθρώπους, ατέλειωτες λίστες με οικονομικά μέτρα ή περικοπές. Πότε κάνουμε όμως μια λίστα με δικές μας όμορφες ή αξιομνημόνευτες στιγμές, ακόμη και λίστες με αδυναμίες μας;

Με αυτό το σκεπτικό ξεκινάει και ο ήρωας της ταινίας(John Cusack, που εδώ εκτελεί και χρέη παραγωγού) κάνοντας μια λίστα με τα καλύτερα τραγούδια για χωρισμό, μια λίστα που τον βοηθάει να στοιχειοθετήσει συναισθήματα για την κοπέλα του, οδηγώντας τον σταδιακά στο top-5 παρελθοντικών του σχέσεων και χωρισμών, μια διαδρομή που καθοδηγείται απο νεανικά flash backs έχοντας κάθε φορά ως «χαλί» ένα τραγούδι ή έναν δίσκο που απέκτησε ο ίδιος εκείνη την εποχή φτιάχνοντας σταδιακά μια βιογραφική δισκοθήκη.

Βασισμένο πάνω στο όμότιτλο, μοσχοπουλημένο βιβλίο του σημαντικού Nick Hornby (υποψήφιος για όσκαρ σεναρίου για το An education αλλά και για το About a boy) η ταινία μας οδηγεί στην απλή και τόσο κοινή σε καταστάσεις ζωή ενός ιδιοκτήτη καταστήματος βινυλίων που προσπαθεί να καταλάβει τι τον κάνει να είναι πάντα ο πληγωμένος της καταστάσης. Δίπλα του δύο ετερόκλητοι υπάλληλοι(Jack Black και Todd Louiso) οι οποίοι χαμένοι και ταυτόχρονα αφοσιωμένοι λάτρεις της μουσικής και των δίσκων πλαισιώνουν ως ο καλός και ο κακός τον μπερδεμένο πρωταγωνιστή.

Η ταινία του Frears δεν είναι ποτισμένη με νοσταλγία όπως τα περισσότερο neo-retro(sic) που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια, κι αυτό γιατί για τον σκηνοθέτη και το συγγραφέα η αγάπη για τη όμορφη μουσική και τα άλλοτε άγνά συστατικά της απο άτομα που είναι αφοσιωμένα σε κάτι πιο εμμονικό και πιο προσωπικό δεν είναι κάτι γραφικό ούτε ρομαντικό. Η κυνική προσέγγιση του ήρωα στις σχέσεις του αλλά και η πραγματικότητα οτι η επιχείρηση του φυτοζωεί φέρνει τα πράγματα σε ένα σύγχρονο επίπεδο όπου μπορούμε ακόμη να συναντάμε ανθρώπους που απλώς κανουν αυτό που τους αρέσει.

Μια δημιουργία ειλικρινής, και ίσως από τις πιο άνετες να παρακολουθεί κανείς, που ακουμπάει την ευαίσθητη βελόνα του πικ απ πάνω στο υλικό της εφηβείας. Της εφηβείας που τελικά δεν τελειώνει ποτέ και επανέρχεται όποτε πονάμε, μιας μουσικής που αναπνέει ακόμη μέσα σε τεράστια σαν πίνακες εξώφυλλα και ακούγεται γρατζουνισμένη, γήινη, τόσο αντίθετη με τη ψηφιακή, αψεγάδιαστη και αναλώσιμη εποχή που ζούμε.

Δείτε την ταινία, φτιάξτε τα δικά σας play-lists και θυμηθείτε τι είναι αυτό που σας κάνει μοναδικούς!

by Rory